Çocuğun Arkadaş Seçimine Ne Kadar Karışılmalı

Çocuğun arkadaş seçimine ne kadar karışılmalı sorusu, özellikle çocuk yeni bir sosyal çevreye girdiğinde ebeveynlerin aklına gelebilir. Çocuğun seçtiği bazı arkadaşlar aile tarafından kolayca benimsenirken bazı arkadaşlıklar endişe oluşturabilir. Ebeveyn bir yandan çocuğunu korumak isterken diğer yandan onun kendi ilişkilerini kurabilmesine ve sosyal deneyim kazanmasına alan açmak zorundadır.

Arkadaşlıklar çocukların paylaşmayı, anlaşmazlıklarla başa çıkmayı, sınırlarını ifade etmeyi ve farklı kişiliklerle iletişim kurmayı öğrenebildiği önemli sosyal deneyimlerdir. Buna rağmen her arkadaşlığın çocuk üzerinde aynı etkiyi oluşturması beklenmez. Bazı ilişkiler çocuğa iyi gelirken bazıları onun kendisini baskı altında, değersiz veya güvensiz hissetmesine neden olabilir.

Ebeveynin görevi çocuğunun bütün arkadaşlarını seçmek değil, güvenli ve sağlıklı ilişkileri tanıyabilmesine yardımcı olmaktır. Bunun için yasaklayıcı bir tavır yerine gözlem, açık iletişim ve gerektiğinde sınır koyma arasında dengeli bir yaklaşım kurulmalıdır.

Çocuğa Sınır Koymak Sevgiyle Mümkün

×

Arkadaş seçimi çocuğun sosyal gelişiminin bir parçasıdır

Çocuklar arkadaş seçerken yalnızca yetişkinlerin önem verdiği özelliklere bakmaz. Birlikte eğlenmek, ortak oyunlardan hoşlanmak, aynı konulara ilgi duymak veya okulda yan yana oturmak bir arkadaşlığın başlaması için yeterli olabilir.

Ebeveynin uygun bulmadığı bazı davranışlar çocuk için ilk anda belirleyici olmayabilir. Çocuk, arkadaşının zaman zaman sabırsız veya hareketli olmasına rağmen onunla oyun oynamaktan keyif alabilir. Bu durum tek başına arkadaşlığın zararlı olduğu anlamına gelmez.

Çocuğun sosyal ilişkilerinde kendi kararlarını verebilmesi, insanları tanıma ve ilişkileri değerlendirme becerisinin gelişmesine katkı sağlayabilir. Ebeveyn her arkadaşlığı doğrudan yönetmeye çalışırsa çocuk kendi gözlemlerine güvenmekte zorlanabilir veya yaşadıklarını ailesinden saklamaya başlayabilir.

Çocukların sosyal ve duygusal gelişimleriyle ilgili farklı konular için Çocuk Gelişimi kategorisindeki içerikler de incelenebilir.

Ebeveynin endişesinin kaynağı anlaşılmalı

Bir arkadaşlık hakkında rahatsızlık hissedildiğinde önce bu endişenin hangi davranıştan kaynaklandığı düşünülmelidir. Arkadaşın giyim tarzı, ailesinin yaşam biçimi, konuşma şekli veya akademik başarısı gibi kişisel farklılıklar tek başına olumsuz bir değerlendirme için yeterli değildir.

Bazen ebeveynler kendi yetişme biçimlerinden, geçmiş deneyimlerinden veya çevrenin yorumlarından etkilenebilir. Çocuğun arkadaşını gerçekten tanımadan yalnızca ilk izlenime dayanarak karar vermek haksız bir yaklaşım oluşturabilir.

Endişe belirli ve gözlemlenebilir davranışlara dayanıyorsa konu daha dikkatli değerlendirilebilir. Çocuğun sürekli küçümsenmesi, istemediği şeylere zorlanması, tehdit edilmesi, dışlanması veya güvenliğini riske atan davranışlara yönlendirilmesi önemli uyarı işaretleri olabilir.

Kişiyi etiketlemek yerine davranışa odaklanmak daha sağlıklı bir değerlendirme yapılmasını sağlar. “Bu çocuk kötü biri” demek yerine “Seni istemediğin bir davranışa zorlaması beni endişelendiriyor” biçiminde konuşmak çocuğun konuyu daha açık değerlendirmesine yardımcı olabilir.

Çocuğun arkadaşını tanımadan karar verilmemeli

Ebeveynin çocuğun arkadaşları hakkında fikir sahibi olmasının en doğal yollarından biri onları uygun bir ortamda tanımaktır. Arkadaşın eve davet edilmesi, birlikte kısa bir etkinlik yapılması veya okul sonrasında çocukların iletişiminin gözlemlenmesi ilk izlenimden daha sağlıklı bilgi sağlayabilir.

Bu tanışma bir sorgulama veya sınav havasında yapılmamalıdır. Çocuğun arkadaşı aile tarafından incelendiğini hissederse kendisini rahatsız hissedebilir. Sade bir karşılama ve doğal bir sohbet, arkadaşlığın yapısını anlamak için çoğu zaman yeterli olabilir.

Çocukların birlikteyken birbirlerine nasıl davrandıkları önemlidir. Söz sırası verip vermedikleri, karşılıklı olarak fikirlerini dinleyip dinlemedikleri ve anlaşmazlık sırasında nasıl tepki verdikleri gözlemlenebilir.

Tek bir buluşmada yaşanan küçük bir anlaşmazlık arkadaşlığın tamamı hakkında karar vermek için yeterli olmayabilir. Çocukların sosyal becerileri gelişme sürecindedir ve zaman zaman tartışmaları doğaldır. Burada önemli olan davranışın sürekliliği ve çocuğun bu ilişkinin içinde nasıl hissettiğidir.

Arkadaşını doğrudan kötülemek iletişimi zorlaştırabilir

Ebeveyn çocuğun arkadaşını açıkça kötülediğinde çocuk savunmaya geçebilir. Arkadaşının haksız davranışlarını görmek yerine onu korumaya çalışabilir veya ailesine arkadaşlığı hakkında daha az bilgi vermeye başlayabilir.

“Onunla görüşmeni istemiyorum” gibi kesin ifadeler, özellikle belirgin bir güvenlik sorunu bulunmadığında, çocuğun kontrol edildiğini düşünmesine neden olabilir. Bu yaklaşım arkadaşlığı bitirmek yerine ilişkinin aileden gizlenmesine yol açabilir.

Arkadaşı küçümseyen, ailesini eleştiren veya kişiliği hakkında kesin yargılar içeren ifadeler kullanılmamalıdır. Bu tür sözler yalnızca çocuğun arkadaşını değil, çocuğun seçim yapma yeteneğini de değersizleştirebilir.

Konuşma sırasında çocuğun yaşadığı olaylara odaklanmak daha yararlıdır. Örneğin “Arkadaşın planı değiştirdiğinde sen ne hissettin?” veya “İstemediğini söylediğinde seni dinledi mi?” gibi sorular çocuğun kendi ilişkisini değerlendirmesine alan açar.

Çocuğun arkadaş seçimine ne kadar karışılmalı sorusu yaşa göre değişebilir

Çocuğun arkadaş seçimine ne kadar karışılmalı sorusunun tek bir cevabı yoktur. Çocuğun yaşı, bulunduğu ortam, arkadaşlığın niteliği ve ortaya çıkan riskler ebeveynin yaklaşımını etkileyebilir.

Küçük yaşlardaki çocuklarda buluşma yeri, görüşme süresi ve yetişkin gözetimi doğal olarak ebeveyn tarafından daha fazla düzenlenir. Çocuk büyüdükçe arkadaşlıkları üzerinde daha fazla söz sahibi olmak ve bazı görüşmeleri bağımsız planlamak isteyebilir.

Yaş ilerledikçe ebeveynin doğrudan seçim yapan kişi olmaktan çıkıp rehberlik eden kişi hâline gelmesi önemlidir. Çocuğun yaşına uygun bir bağımsızlık alanı oluşturulurken temel aile kuralları ve güvenlik sınırları korunabilir.

Çocuğun olgunluğu da dikkate alınmalıdır. Aynı yaştaki iki çocuk, riskleri değerlendirme veya baskı karşısında hayır diyebilme konusunda aynı beceriye sahip olmayabilir. Bu nedenle yalnızca yaşa dayalı katı bir yaklaşım yerine çocuğun ihtiyaçları da göz önünde bulundurulmalıdır.

Arkadaşlık hakkında açık uçlu sorular sorulabilir

Çocuğun arkadaşlıkları hakkında bilgi edinmenin en etkili yollarından biri düzenli ve yargılamayan sohbetler kurmaktır. Yalnızca bir sorun çıktığında arkadaşlar hakkında konuşmak, çocuğun her soruyu bir müdahale hazırlığı olarak algılamasına neden olabilir.

Günlük sohbetlerde arkadaşlarıyla neler yaptığı, hangi oyunlardan hoşlandığı veya okulda kimlerle zaman geçirdiği sorulabilir. Soruların sorgulayıcı olmaması ve çocuğun cevap vermek istemediği anda baskı yapılmaması önemlidir.

“Bugün kiminle oynadın?” sorusunun yanında “Birlikte en çok ne yapmaktan hoşlanıyorsunuz?” veya “Arkadaşlığınızda seni mutlu eden şey ne?” gibi açık uçlu sorular kullanılabilir.

Çocuk bir anlaşmazlık anlattığında hemen çözüm sunmak yerine önce dinlemek daha yararlı olabilir. Bazen çocuk yalnızca yaşadıklarını paylaşmak ister. Ebeveyn her olayın ardından müdahale ederse çocuk küçük sorunları kendi başına çözme fırsatı bulamayabilir.

Çocukla güvene dayalı iletişim kurulmasına ilişkin farklı yaklaşımlar için Ebeveynlik kategorisindeki diğer yazılara göz atılabilir.

Sağlıklı arkadaşlığın özellikleri konuşulmalı

Çocuğa belirli bir arkadaşın iyi veya kötü olduğunu söylemek yerine sağlıklı bir arkadaşlıkta bulunması beklenen özellikler anlatılabilir. Böylece çocuk yalnızca mevcut ilişkisini değil, ileride kuracağı arkadaşlıkları da değerlendirebilecek bir bakış açısı kazanabilir.

Sağlıklı bir arkadaşlıkta iki tarafın da söz hakkı bulunur. Arkadaşlar birbirlerinin istemediği davranışlara saygı gösterir, sırlarını baskı aracı olarak kullanmaz ve sürekli olarak birbirlerini küçümsemez.

Her arkadaşlıkta zaman zaman tartışma yaşanabilir. Önemli olan anlaşmazlık sonrasında tarafların konuşabilmesi, gerektiğinde özür dileyebilmesi ve aynı incitici davranışın sürekli tekrarlanmamasıdır.

Çocuğa şu noktalar sade bir dille anlatılabilir: Arkadaşlık korku içinde sürdürülmemeli, bir gruba kabul edilmek için istemediği davranışlar yapılmamalı ve hayır dediğinde buna saygı gösterilmelidir.

Akran baskısını fark etmesine yardımcı olunmalı

Çocuklar arkadaş grubuna dahil olabilmek veya dışlanmamak için normalde yapmak istemedikleri davranışlara yönelebilir. Bu durum her zaman açık bir tehdit biçiminde ortaya çıkmaz. Alay edilme korkusu, küçümsenme veya gruptan çıkarılma ihtimali de çocuk üzerinde baskı oluşturabilir.

Ebeveyn, çocuğa baskı altında kaldığında kullanabileceği basit cümleler öğretebilir. “Bunu yapmak istemiyorum”, “Ben gelmeyeceğim” veya “Bundan hoşlanmadım” gibi ifadeler çocuğun kendi sınırını belirtmesine yardımcı olabilir.

Bu cümleler evde canlandırma yoluyla çalışılabilir. Ancak çocuğun her sosyal olay için ezberlenmiş bir tepki vermesi beklenmemelidir. Amaç çocuğu korkutmak değil, zorlandığı bir durumda kullanabileceği seçenekleri artırmaktır.

Çocuk bir arkadaşının etkisiyle yanlış bir karar verdiğinde yalnızca cezaya odaklanmak yaşanan olayın nedenini anlamayı zorlaştırabilir. Çocuğun ne düşündüğü, neden kabul ettiği ve benzer bir durumda farklı olarak ne yapabileceği konuşulabilir.

Parkta arkadaşlarıyla sohbet eden çocuk ve evde onu dikkatle dinleyen annesi

Her anlaşmazlık zararlı arkadaşlık anlamına gelmez

Çocukların oyun sırasında fikir ayrılığı yaşaması, birbirlerine darılması veya bir süre görüşmek istememesi sosyal ilişkilerin doğal bir parçası olabilir. Ebeveynin her tartışmada hemen devreye girmesi çocukların sorun çözme becerilerini sınırlandırabilir.

Küçük anlaşmazlıklarda çocuğun ne yapmayı düşündüğü sorulabilir. Özür dilemek, yeniden konuşmak, bir süre sakinleşmek veya farklı bir oyun önermek gibi çözüm yollarını kendisinin bulmasına fırsat verilebilir.

Bununla birlikte tartışmaların sürekli aynı çocuğun zarar görmesiyle sonuçlanması, aşağılanma veya tehdit içermesi sıradan bir anlaşmazlık olarak görülmemelidir. Davranışın sıklığı, şiddeti ve çocuk üzerindeki etkisi birlikte değerlendirilmelidir.

Arkadaşlığın çocuğu nasıl etkilediği gözlemlenmeli

Bir arkadaşlık hakkında karar verirken yalnızca arkadaşın davranışlarına değil, çocuğun ilişki sonrasındaki durumuna da bakılabilir. Çocuk arkadaşından döndüğünde genellikle mutlu, rahat ve kendisi gibi mi hissediyor, yoksa kaygılı ve değersiz mi hissediyor?

Çocuğun bir arkadaşla görüşmeye başladıktan sonra davranışlarında değişiklik olması tek başına arkadaşın olumsuz etkisi bulunduğunu göstermez. Çocukların davranışları okul süreci, aile içindeki değişiklikler, uyku düzeni ve farklı deneyimlerden etkilenebilir.

Bu nedenle tek bir değişiklikten kesin sonuç çıkarmak yerine genel durum ve süreklilik değerlendirilmelidir. Çocukta belirgin ve uzun süre devam eden huzursuzluk, korku, okula gitmek istememe veya sosyal ortamlardan kaçınma görülürse yaşadığı deneyimler sakin bir dille konuşulmalıdır.

Çocuğu suçlamadan “Son günlerde arkadaşlarınla görüştükten sonra üzgün olduğunu fark ettim” gibi gözleme dayalı bir ifade kullanılabilir. Böylece çocuk kendisini savunmak zorunda hissetmeden yaşadıklarını anlatabilir.

Aile kuralları arkadaşlara göre değiştirilmemeli

Çocuğun arkadaşları farklı alışkanlıklara ve aile kurallarına sahip olabilir. Bir arkadaşın daha geç saatte dışarıda kalması veya farklı dijital oyunları kullanabilmesi, evdeki kuralların otomatik olarak değiştirilmesini gerektirmez.

Ebeveynler kendi evlerinde geçerli olan kuralları açık ve tutarlı biçimde anlatabilir. Kurallar yalnızca belirli bir arkadaşı uzaklaştırmak amacıyla kullanılmamalı ve çocuğa ceza gibi sunulmamalıdır.

Örneğin görüşme saati, gidilebilecek yerler, eve dönüş zamanı ve yetişkin gözetimi gibi konular çocuğun yaşına uygun şekilde belirlenebilir. Bu sınırlar bütün arkadaşlıklar için benzer biçimde uygulanırsa çocuk kendisine veya arkadaşına özel bir ayrım yapıldığını düşünmez.

Aile içinde ortak kurallar oluşturma ve günlük yaşamı düzenleme konularındaki içeriklere Aile Yaşamı kategorisinden ulaşılabilir.

Arkadaşın ailesiyle iletişim kurulabilir

Çocuklar birbirlerinin evinde zaman geçirecekse ailelerin temel konularda iletişim kurması yararlı olabilir. Buluşma saati, çocukların nerede olacağı, evde bir yetişkin bulunup bulunmadığı ve dönüş planı önceden konuşulabilir.

Bu iletişim karşı tarafı denetlemek veya aile yaşamını sorgulamak amacıyla yapılmamalıdır. Çocukların güvenliğini ve günlük planı netleştiren kısa bir görüşme çoğu zaman yeterlidir.

Ailelerin kuralları birbirinden farklı olabilir. Farklılık bulunması doğrudan bir sorun olduğu anlamına gelmez. Önemli olan çocuğun kendi ailesindeki kuralları bilmesi ve görüşmeler sırasında temel güvenlik koşullarının sağlanmasıdır.

Dijital arkadaşlıklar da dikkate alınmalı

Çocukların arkadaşlıkları yalnızca okulda veya mahallede kurulan ilişkilerle sınırlı değildir. Çevrim içi oyunlar, mesajlaşma uygulamaları ve dijital topluluklar da sosyal ilişkilerin bir parçası hâline gelebilir.

Çocuğun çevrim içi ortamda konuştuğu herkesin gerçekten söylediği kişi olmayabileceği yaşına uygun bir dille anlatılmalıdır. Adres, okul bilgisi, telefon numarası, parola ve kişisel görüntü gibi bilgilerin paylaşılmaması gerektiği açıklanabilir.

Ebeveynin gizlice bütün mesajları okumaya çalışması güven ilişkisini zedeleyebilir. Bunun yerine kullanılan uygulamalar hakkında açık kurallar oluşturulabilir ve çocuk rahatsız edici bir mesaj aldığında cezalandırılmayacağını bilmelidir.

Tanımadığı biriyle yüz yüze görüşme isteği, tehdit, kişisel bilgi talebi veya uygunsuz içerik paylaşımı gibi durumlarda çocuğun bunu hemen güvenilir bir yetişkine bildirmesi gerektiği anlatılmalıdır.

Bazı durumlarda daha açık bir müdahale gerekebilir

Her arkadaşlıkta doğrudan yasak koymak uygun değildir. Ancak çocuğun güvenliğini tehdit eden belirgin durumlarda ebeveynin daha açık sınırlar belirlemesi gerekebilir.

Fiziksel şiddet, sürekli tehdit, zorbalık, para veya eşya almaya çalışma, çocuğu tehlikeli davranışlara yönlendirme ve istemediği görüntüleri paylaşmaya zorlama gibi durumlar ciddi biçimde ele alınmalıdır.

Böyle bir durumda yalnızca “Onunla görüşmeyeceksin” demek yeterli olmayabilir. Çocuğun ne yaşadığı anlaşılmalı, güvenliği sağlanmalı ve olay okul ortamıyla ilişkiliyse okul yönetimiyle iletişim kurulmalıdır.

Çocuğun yaşadığı durumun etkileri devam ediyorsa veya ebeveyn nasıl ilerleyeceğinden emin değilse çocuklarla çalışma konusunda yetkin bir uzmandan destek alınabilir. Buradaki amaç arkadaşlığı cezalandırmak değil, çocuğun güvenliğini ve iyilik hâlini korumaktır.

Yasak koymak yerine gerekçesi açıklanmalı

Bir görüşmenin sınırlandırılması gerektiğinde kararın nedeni çocuğa yaşına uygun şekilde anlatılmalıdır. Çocuk yalnızca ebeveynin arkadaşını sevmediğini düşünürse alınan kararı anlamakta zorlanabilir.

“Bu çocuk kötü” gibi genel bir ifade yerine gözlemlenen davranış açıklanabilir. Örneğin “Seni defalarca istemediğin bir yere gitmeye zorladığı için bir süre yalnız görüşmenizi uygun bulmuyorum” denilebilir.

Sınırın süresi ve koşulları da mümkün olduğunca açık olmalıdır. Görüşmenin tamamen yasaklanması yerine yalnızca yetişkin gözetiminde buluşma veya belirli ortamlarda görüşme gibi seçenekler bazı durumlarda değerlendirilebilir.

Ancak güvenliği tehdit eden ciddi bir olay varsa ebeveynin net davranması gerekebilir. Çocuğun karara üzülmesi, güvenlik konusunda gerekli sınırların kaldırılması anlamına gelmez.

Çocuğun yalnız kalmasını önlemek önemlidir

Ebeveyn uygun bulmadığı bir arkadaşlığı sınırlandırırken çocuğun sosyal çevresinin tamamen ortadan kalkmamasına dikkat etmelidir. Bir arkadaştan uzaklaşmak zorunda kalan çocuk kendisini yalnız hissedebilir.

Çocuğun farklı ortamlarda yeni insanlarla tanışabilmesi için ilgi alanlarına uygun etkinlikler, okul çalışmaları veya ailece gerçekleştirilen sosyal planlar değerlendirilebilir. Bu süreç yeni bir arkadaş bulması için baskıya dönüştürülmemelidir.

Çocuk bazı dönemlerde az sayıda arkadaşla görüşmek isteyebilir. Arkadaş sayısının az olması tek başına sosyal bir sorun bulunduğu anlamına gelmez. Önemli olan çocuğun ilişkilerinde güvende ve değerli hissedebilmesidir.

Ebeveyn kendi davranışlarıyla örnek olabilir

Çocuklar arkadaşlıkla ilgili birçok davranışı yalnızca söylenenlerden değil, yetişkinlerin ilişkilerinden de öğrenir. Ebeveynin kendi arkadaşlarıyla iletişimi, anlaşmazlıklarda kullandığı dil ve sınırlarını ifade etme biçimi çocuk için örnek oluşturabilir.

Bir arkadaşlıkta sürekli şikâyet edilmesine rağmen sınır koyulmaması, çocuğa sağlıksız ilişkilerin sürdürülmesi gerektiği mesajını verebilir. Buna karşılık saygılı bir şekilde mesafe koyabilmek ve sorunları açıkça konuşmak olumlu bir örnek olabilir.

Ebeveynin başkaları hakkında küçümseyici konuşmaması da önemlidir. Çocukların önünde insanların aileleri, ekonomik durumları, görünümleri veya yaşam biçimleri üzerinden yargılanması, çocuğun arkadaşlık seçimlerini benzer ölçütlerle değerlendirmesine neden olabilir.

Güven ilişkisi müdahaleden daha kalıcıdır

Çocuğun bütün arkadaşlıklarını kontrol etmek mümkün değildir. Çocuk büyüdükçe okulda, sosyal etkinliklerde ve dijital ortamlarda ailesinin yanında olmadığı zamanlar artacaktır.

Bu nedenle en güçlü koruyucu unsurlardan biri, çocuğun zor bir durum yaşadığında ailesine başvurabileceğini bilmesidir. Anlattığı bir olay nedeniyle hemen suçlanan veya cezalandırılan çocuk, sonraki deneyimlerini paylaşmamayı tercih edebilir.

Çocuk yanlış bir seçim yaptığında “Sana söylemiştim” demek yerine yaşanan durumdan ne öğrendiği konuşulabilir. Bu yaklaşım davranışın görmezden gelinmesi anlamına gelmez. Amaç çocuğun hem sorumluluk almasını hem de ihtiyaç duyduğunda destek isteyebilmesini sağlamaktır.

Dengeli yaklaşım çocuğa rehberlik eder

Çocuğun arkadaş seçimine ne kadar karışılmalı sorusu değerlendirilirken çocuğun bağımsızlığı ile güvenliği birlikte düşünülmelidir. Belirgin bir risk bulunmadığında çocuğun arkadaşlarını tanımasına, küçük anlaşmazlıkları çözmesine ve ilişkileri hakkında kendi kararlarını vermesine alan açılabilir.

Ebeveyn arkadaşları seçen kişi olmak yerine çocuğun sağlıklı bir arkadaşlığı tanıyabilmesine yardımcı olabilir. Yargılamadan dinlemek, açık uçlu sorular sormak, aile kurallarını tutarlı uygulamak ve davranışlara odaklanmak bu süreci destekler.

Tehdit, şiddet, zorbalık veya güvenliği tehlikeye atan belirgin bir durum bulunduğunda ise daha açık bir müdahale gerekebilir. Bu müdahalenin gerekçesi çocuğa açıklanmalı ve mümkün olduğunca güven ilişkisi korunmalıdır.

Çocuğu korumak, onun yerine bütün ilişkilerini seçmek anlamına gelmez. Asıl amaç, çocuğun zaman içinde kendisine saygı gösteren insanları tanıyabilmesi, rahatsız olduğu davranışlara sınır koyabilmesi ve ihtiyaç duyduğunda yardım isteyebilmesidir.

Bu içerik genel bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır. Çocukların yaşları, gelişim özellikleri, sosyal çevreleri ve aile dinamikleri farklılık gösterebilir. Zorbalık, tehdit, şiddet veya çocuğun güvenliğini etkileyen bir durum söz konusuysa okul yönetimiyle ve ihtiyaç hâlinde çocuklarla çalışma konusunda yetkin bir uzmanla görüşülmelidir.

Bu yazıya tepkin ne?

0 Beğendim 0 Sevdim 0 Komik 0 Vay Be 0 Üzücü 0 Sinir